MÄLSTRÖM, OU A CAIXA DO CORREO

É unha historia introspectiva, de ideas, sobre Alma Vicuña do Ermo, unha muller entrada nos trinta que toma un tempo sabático despois dunha relación sen sabor co seu noivo de toda a vida, Cosme, verquendo seu cariño e atencións no seu fiel can Lobo (nome posto pola admiración que sinte a protagonista polo escritor portugués António Lobo Antunes).
A aparición dunha carta misteriosa na súa caixa do correo pode supoñer a apertura dunha cancela insospeitada a unha dimensión distinta...

A noveliña é unha defensa do desiderátum aquel que nos mantén con vida. O perpetuo desexo que, tras ser cumprido, condúcenos a outro que se fusiona co anterior, nunha sucesión desiderativa; o desexo constante. É un mergullarse nas augas que nos levan polos costumes banais desta sociedade que cambia só por fora, onde o auténtico quizabes sexa só o amor. Se é que se entende o que é o amor en realidade.

A venta do libro realizase a través da internet, na seguinte dirección: http://www.bubok.com/libros/2295/MALSTROM-ou-a-Caixa-do-Correo e pode ser voso polo módico prezo de 8,07 €uros en formato de libro romántico para apalpar e ulir e apertar, e de 2 €uros en formato de libro electrónico (PDF).

A CORUÑA Á LUZ DAS LETRAS

Participei nesta antoloxía de relatos que conmemoran a marabillosa cidade da Coruña, cun relato titulado ETERNO RETORNO. Breve narración que fala do caracter cíclico dos acontecementos que contextualizan á humanidade:

ETERNO RETORNO OU A AMEAZA DE ULTRAMAR

Lección de historia número N

—...Nesta época referida A Coruña, nosa Coruña, era unha cidade viva e populosa cunha importante poboación e un importante tránsito comercial, onde os coruñeses camiñaban pola vida e pola cidade acougados pola magnificencia da costa e colmados da seguridade que o ollo de Hércules lles proporcionaba; sempre expectante e fiel, fiel. Un xeito de vivir que inxectaba a estes seres a colectiva conciencia, a pegada e sinal de identidade do orgullo preciso para defender calquera causa solidaria, en pos da perpetuidade bucólica dun lugar miltoniano, dunha Arcadia perdida no recuncho onde comeza o mundo a finalizar.

Pronto demostrarían estes oriúndos da nosa Coruña que na unidade vive o segredo da consistencia; consistencia para defender as nobres e xustas causas, pois nesta época referida viviuse unha ameaza terrible que se cinguiu encol dos habitantes da Pescadería, da Cidade Vella, dos Cantóns e doutras das moitas partes do paraíso que algún ente todopoderoso esqueceu na zona norte; unha ameaza xurdida de ultramar, de alén alén do horizonte albiscado dende a liña debuxada fronte aos muros do castelo de Santo Antón.

A ameaza esta, desta época referida, capitaneada viña por un nome de dúas palabras, e arrostrada foi pola pertinente e heroica intervención condensada en outras dúas; importantísimas palabras; fulcro e peso, crucial. Dous pares de palabras que condicionaron o destino desta nosa Coruña e desta nosa Galiza. Dous pares de palabras que seguro tedes claras e presentes: alguén quere facer o favor de dicilas?

(moitas mans inzadas coa ansia propia da satisfacción dunha resposta importante)

—Ti —a profesora a un deses brazos.

—A ameaza de ultramar veu capitaneada por Francis Drake e a defensa idealizouse na rexa figura de María Pita. Os dous pares de palabras serían pois Francis Drake e María Pita.

—Non —a profesora provocando a baixada de brazos como resortes. Faces demudadas e silencio incómodo. Ninguén dicía ren.

—Os dous pares de palabras son... os dous pares de palabras son... Apostolos Mangouras e NUNCA MÁIS.

Na Coruña,

nunha aula do instituto de ensino secundario 675.

Un día de abril ou de novembro do ano 2421

J.E.Bóveda